از زمانی که این بحث را با همیاری شما دوستان فرهیخته گرامی آغاز کرده ام همواره مورد لطف شما دوستان بوده ام  و در اوقات مختلف این بیان می شد که چه خوب است در کنار نقد عرفان های کاذب عرفان حقیقی نیز شناسانده شود در این پست سعی دارم در حد توانم به معرفی عرفان حقیقی نیز بپردازم و کتاب های مفید نیز معرفی شود

پرسشی که در این بیان پیش می آید این است که عرفان چیست؟ و از دیدگاه اسلام عارف به چه کسی گفته م شود؟

عرفان به معنای شناخت و شناسایی و در اصطلاح، طریقه و روش خاصی برای دستیابی به حقیقت است که بر شهود ، اشراق، جذبه و سبوک، وصول و اتحاد با حقیقت تکیه دارد و نیل به این حقیقت را از راه تهذیب نفس و تطهیر دل و تزکیه درون و رهایی از تعلق بلکه تعین می داند.

عرفان دانشی است که گذر از اعتباریات را جهت اتصال به ذات الهی و قرب وجودی و فنا در خدای سبحان نشان می دهد تا انسان وجودی متعالی یافته و رنگ و رایحه الهی یابد.

به بیان دیگر عرفان، نحوه سلوک تا شهود را نشانه رفته و تکیه گاه آن علم حضوری  و دانش شهودی و بینش ذوقی   با روش اشراقی و تهذیبی یا متد سلوکی است و قرارگاه اصلی و مرکزی آن در عرفان اسلامی همانا قرآنکریم و سنت و سیره معصومان علیه السلام می باشد.

در ست بعد ان شا اله عناصر اصلی عرفان ناب را بررسی خواهیم نمود