مقایسه ی بین قصه ی مولوی و برداشت پائلو

ادامه پست قبل

 

اگر کیمیاگر را خوانده باشید می دانید که پائلودر این داستان از رویاهای شخصی٬ عشق٬ نشانه ها٬ روح جهان و.....صحبت می کند.

اما در این داستان شما هرگز نمی توانید از روح جهان مادی فراتر رفت و به قله های هستی دست یافت و با خدای کارتر از آن که فقط به درد طبیعه بخورد دسترسی پیدا کرد.

ونهایت این که در این داستان همه ی دلها به سوی قبله ی به نام ((خویشتن)) است.

 

و اما در قصه ی مولوی٬ رمز و رازی که در آن نهفته است در لایه لایه و خشت خشت قصه ی فقیر و گنج تنها الله نبض تپنده ی خویشتن فقیر است و قبله ی او

نه آن که خدایی که تنها در روح جهان محصور می شود و نیازی به عشق به او و جستجویش نیست بلکه:

دمده ی این نای از دم های اوست               های هوی روح از هیهای اوست

                                                                                             مثنوی دفتر ششم بیت ۲۰۰۵

 

کوئیلو ومولوی 2

برای آنکه پی ببریم کوئیلو کیمیاگرش را بر اساس الهام از مثنوی نوشته است کافی است به دو قصه ی که در دفتر ششم مثنوی آمده است نظری کنیم.

۱-قصه ی که با عنوان (قصه ی فقیر  روزی طلب) با این بیت آغاز می شود:

آن یکی بیچاره ی مفلس ز درد                                  که پی چیزی هزاران زهر خورد

                                                                                                   مثنوی دفتر ششم بیت ۱۸۳۴

۲-حکایتی که با این عنوان آغاز می شود

بود یک میراثی مال و عقار                                   جمله را خورد و بماند عور و زار

                                                                                            مثنوی دفتر ششم بیت ۴۲۰۶

از دید من علت این که کوئیلو از مولوی و منبع الهامش یادی نمی کند این است که نمی خواهد مخاطبش با عرفان و حقیقت نابی که در مثنوی است آشنا شود تا بتواند با تحریف در آن داستان آنچه را که خود می خواهد به خواننده القا کند.

در داستان کوئیلو می توان به خویشتن، رویاهای شخصی، عشق، امید و حتی روح جهان دست یافت، اما به هیچ عنوان نمی توان به حقیقتی فراتر از روح جهان و خدای کاراتر از آنی که  به درد کارکردهای طبیعت و زندگی بخورد دست رسی پیدا کرد.در این کاخ زیبای که کوئیلو می سازد دلها همه به سوی  قبله ی خویشتن است .

حال آن که در داستان مولوی در کلمه کلمه داستان فقیر و گنج تنها خداوند تبض تپنده ی خویشتن فقیر است. نه ان خدای که تنها در روح جهان خلاصه می شود بلکه خدای که بی نهایت است

دمدمه ی این نای از دم های اوست                                   های هوی روح از هیاهوی اوست

                                                                                                   مثنوی دفتر ششم بیت ۲۰۰۵

ادامه دارد